Yeni İzlenimcilik (Neo-impressionism) Akımı

Yeni izlenimcilik, sanat eleştirmeni Félix Fénéon tarafından 19. yüzyılın son dönemlerinde Fransada ortaya atılmış bir sanat terimidir. Terim ilk kez Félix Fénéon tarafından 1886’da ki son izlenimciler sergisinde yapıtlarının tek bir odada sergilenmesini isteyen bir grup izlenimci sanatçıyı tanımlamak üzere kullanılmıştır.

Resim yüzeyini küçük fırça darbeleriyle oluşturulan renk noktacıklarıyla düzenleme anlayışı, izlenimciliğin bir sonraki aşaması olarak değerlendirilmiştir.  Bu akım da pointilist tekniklerin kullanılması, izlenimciliği özellikle şekil bazında daha da netleşmesini sağlamıştır. Bu anlayışa bağlı sanatçılar kontur ve çizgisel öğeler kullanmayıp, sayısız renk lekeleriyle çalıştıklarından, bu akım için Noktacılık (Puantilizm) terimi de kullanılmaktadır. Akım empresyonist görüşlerin etkisinde kalmış ve bir bakıma da onun devamı olarak gelmiştir ve bu akım sayesinde 19.yy’da renk teorisi ilerleme göstermiştir.

Paul Signac – Avant Du Tub – 1888

Bu Fransız akımı Georges Seurat tarafından ortaya çıkmıştır. Seurat, zıt renkleri yan yana noktalar halinde koyarak Noktacılık tekniğini geliştirmiştir. Seurat’ın baş yapıtı A Sunday Afternoon on the Island of La Grande Jatte, bu akımın başlangıcına işaret eder.

Grande Jatte Adası’nda Bir Pazar Öğleden Sonrası – Georges Seurat, 1884

Bu akımın en önemli temsilcileri: Georges Seurat, Paul Signac, Charles

Angrand, Georges Lemmen, Henri Edmond Cross’dur.

Yapılmış bazı yeni izlenimcilik (neo-impressionism) eserleri;

Georges Seurat, Seascape at Port-en-Bessin, Normandy, 1888
Women at the Well, Opus 238, Paul Signac, 1892
Charles Angrand, The Good Samaritan 1895
Georges Lemmen, Portrait of Jan Toorop, 1886
Henri-Edmond Cross, Beach at Cabasson (Baigne-Cul), 1891-92.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir